Karin den Dekker

Ethologie// autisme

Even tussendoor: Eiland// Autisme// Oliver Sacks

Een paar citaten uit het boek van Oliver Sacks; 'de man die zijn vrouw voor een hoed hield', Amsterdam, Meulenhof 1998, (pag 250)

'Geen mens is een eiland'geheel op zichzelf,' schreef Donne. 'maar dat is nu juist autisme, een eiland, afgesneden van het vasteland. Bij het 'klassieke' autisme, dat omstreeks het derde levensjaar duidelijk en vaak volledig is, heeft het afsnijden zo vroeg plaats dat er geen herinnering meer bestaat aan het vaste land.'

'Is het zijn als een eiland, het afgesneden zijn, wel echt een dood? Het kan een dood zijn maar hoeft dat niet te zijn. Want hoewel de horizontale banden met anderen, met de samenleving en de cultuur, verloren zijn gegaan, kunnen er toch vitale en intensere verticale banden bestaan, directe banden met de natuur en met de realiteit, buiten de invloed, de bemiddeling, het bereik van anderen.'

'Dit brengt ons bij de laatste vraag; is er 'plaats' in de wereld voor een mens die is als een eiland, die niet in het culturele patroon kan worden ingepast, geen deel uit kan gaan vormen van het vasteland? kan het vasteland zich anpassen, ruimte maken voor het uitzonderlijke? '

Zonsondergang

Normaal gesproken is het zo dat als het donker wordt het melatonine gehalte in het bloed omhoog gaat; het ondergaan van de zon zorgt ervoor dat je slaperig wordt en je voorbereid op de slaapfase.

Bij ADHD is er meestal een verstoorde dag/nacht ritme. Een reden kan zijn dat het blauwe licht van de computer het omhoog gaan van het melatonine gehalte tegen gaat en het gevoel van slaperigheid doet afnemen. Gister een experiment gedaan; het is een soort zonsondergang geworden; en beeldscherm weergegeven als lichtvlak met blauw licht van de laptop en zakt langzaam onder de dekens weg totdat hij slaapt. Daarnaast een klok met blauw licht gefotografeerd met de tijd; 02.14.

lijnen

Gister werd ik wakker met een idee, en probeerde het uit met bestaande 4x5" dia's, gewoon om te zien of het idee in mijn hoofd klopte. Er ontstond een lijnenspel dat ik goed zou kunnen toepassen op een van mijn ADHD beelden. Het uiteindelijke beeld gaat dan bestaan uit losse beelden die samen één vol beeld worden waarin tijden samenkomen. Maar als je ze loskoppelt dan heb je rust; de oplossing is dicht bij. De beelden zijn gekaderd door de zwarte rand van de dia en zo vormt er een lijnenspel. Op mijn werk omschreef een jongen met ADHD dat alle gebeurtenissen alsware met lijnen aan elkaar verbonden zijn. Dat is alvast een beetje bevestiging:)Hij omschreef het ook een beetje als caleidoscoop. En juist toen ik achter de kassa zat keek ik in het scan-ding dat uit een soort sluiter van spiegeltjes bestaat en dacht; hé!

'de ziekte van overmaat'

Sacks schrijft over 'uitval' in de neurologie en het tegenovergestelde 'overmaat', juist een overvloed aan functie.
Hij noemt het 'de ziekte van overmaat', voor deze ziekte wil hij zich verdiepen in de levende (vaak hoogst persoonlijke) ordening van de hersenen en geest, bij verhoogde activiteit.

'Verhoogde activiteit' geeft ons niet alleen de mogelijkheid van een gezonde uitbundigheid, maar ook die van een weinig goeds belovende buitensporigheid, een afwijking, een monstruositeit.
Sacks-'een man die zijn vrouw voor een hoed hield' Amstrdam, Meulenhof 1998

Eten enzo

Ik smeer een boterham, mijn oog valt op een bericht in de krant over een straat waar ik ooit geweest ben, dat is grappig, ik vraag me af of Mirjam daar nog woont. Ik neem een hap van mijn boterham en schrijf een zin op de kaart die ik naar mijn zus wil sturen, het is een late kerstkaart 'lieve Meta' ineens schiet mij te binnen dat ik haar postcode niet weet, ik pak mijn telefoon om het te zoeken. 'hé, ik ben gebeld, wie zou dat zijn geweest, het is een vriend hij vraagt mij om mij te helpen met een reparatie aan zijn fiets vanmiddag, dat ga ik doen. Ik hang de telefoon op en zie dat er nieuwe berichten zijn gelaatst op Facebook. Iemand heeft een link geplaatst van een band die ik meteen ga beluisteren. Ondertussen komt er een reclame langs van groupon; dat herinnert mij eraan dat ik nog een restaurant moet reserveren voor zaterdag, ik zoek het nummer van het restaurant in een stapel met papier dat ook op tafel ligt, ik kom een rekening tegen die gister al betaald had moeten worden; dat ga ik meteen doen. Ik log in op mijn ING en zie dat ik mijn loon nog niet heb, terwijl dat gister al gestort had moeten zijn. Ik ga eerst even mijn werk bellen, pak de telefoon en lees eerst mijn nieuwe e-mail berichten. Ik neem nog een hap van mijn broodje en neem een slok koffie 'bah' die is koud geworden. Ik ga even nieuwe zetten. Ik pak de koffiekan om met water te vullen, maar de gootsteen staat vol met afwas. Ik besluit eerst de afwas even te doen. Ik zie dat het afwasmiddel op is en besluit meteen even nieuwe te halen. Toen ik thuis kwam zag ik dat het al 16.10 was. Al tien minuten te laat voor mijn afspraak om de fiets te repareren.

Waar woon je vroeg hij aan mij

Ik deed als kind een keer mee aan een bingo op Terschelling, ik had gewonnen. Ik was blij. Ik moest naar voren komen en moest antwoord geven op de vraag ; waar woon je. Ik wist niet wat het antwoord moest zijn. Ik begon met Nederland? Toen dat nog niet genoeg was, zei ik Schout (de straat waar we toen woonden)? Europa, de wereld?? Maar steeds was het niet goed. Dit doet me een beetje denken aan de tekst van James Joyce. Misschien toch niet zo gek, dat antwoord. Misschien had de man een duidelijker vraag moeten stellen...

Proef 2/ Vrij project

Een vervolg op de verzamel dwang, in de volgende versie van de stoel is er een evenwicht stoornis en heb ik de boeken anoniem weergegeven. Zo is er meer plaats voor andere beelden in de reeks en vertel ik niet alles in 1 beeld.
Ik heb ondertussen ook weer een update van Psyq; ze zijn nog steeds enthousiast, maar heeft nog niemand met dwangstoornis op het spoor. Ik heb wel een afspraak geplant staan met een psycholoog die angststoornissen behandelt. Zo hoop ik meer te weten te komen over de stoornis om me beter te kunnen inleven.

"Verslaafd" slaaf van de genoemde hartstocht

"slaaf" I 'Lijfeigene, die geen persoonlijke rechten heeft'
II 'Iemand wiens vrijheden flink beknot zijn'
III 'Die aan een vreemde overheerser is onderworpen'
IV 'Die in harde dienstbaarheid verkeert'
V 'Iemand die zich van zekere neigingen en
gewoontes niet kan losmaken'

"Slaafs" 'Zich niet kunnen losmaken van een voorbeeld
zonder enige oorspronkelijkheid'

"Hartstocht" 'Heftige onstuimige drang van de zinnen'

Kritiek punt

Een beeld ontstaan uit eigen spulletjes, geïnspireerd door de mevrouw van de spulletjes. Dwangmatig wordt alles verzamelt in huis. Niet zoals een verzamelaar dat doet, maar "gewoon" door vast te houden aan alles, angst om weg te gooien, iets kwijt te raken. Maar ondertussen raakt de hoofdpersoon kwijt tussen al haar spulletjes. De spullen zie ik als DNA van deze persoon.
Ik maak eigenlijk altijd mijn portretten van een ander via mijzelf. Kritiek op deze foto van docenten is; deze spullen zijn van de maker (van mij, en dat klopt!). Mijn vraag; is dat erg? Kan ik niet met mijn spullen een portret maken over een ander? Een interpretatie, zoals alle foto's dat zijn.
Ik ben het wel eens met de kritiek dat ik het hele verhaal in 1 beeld wil stoppen en dat mijn sterke punt ligt in seriematig werken. Verder nog; als ik een beeld ga ensceneren moet ik nadenken over ELK detail. Het word zo wel weer erg gedwongen..

Wordt vervolgd...

crisis

Het eindexamen bestaat uit twee onderdelen; een vrij project, en een gegeven opdracht. 'Crisis' is het thema van de opdracht.
Ik richt me op psychische crisis. Ik heb e-mails geschreven aan alle instellingen voor geestelijke gezondheidszorg in Brabant.

Ik heb woensdag voor het eerst visueel kennis gemaakt met de mensen en ruimtes achter de gesloten deuren van een instelling voor verslavingszorg. Het thema voor mijn benadering is afhankelijkheid versus (verlangen naar) vrijheid/ onafhankelijkheid. Ik wil me richten op het zorgtraject waarmee de cliënt in aanraking komt bij crisis (m.b.t verslaving). Ik wil de elementen rondom de cliënt fotograferen welke verwijzen naar de identiteit van de persoon en de mate van afhankelijkheid en/of vrijheid.
Ik heb kennis gemaakt met de afdeling; klinische 24 uurs-zorg jong volwassenen en CDD ;

'Crisis, Detox en Diagnostiek.

De meeste cliënten stromen binnen via de CDD, waar, afhankelijk van ernst en doel, eerst een crisisinterventie plaatsvindt of een detoxificatie, gevolgd door een diagnostiek fase van enkele weken. Daarna krijgen cliënten een klinische behandeling, dagbehandeling of ambulante behandeling.'

Ik heb ondervonden dat het traject heel ingewikkeld is.. Er zijn veel mogelijke trajecten bij crisis. Het kan bijvoorbeeld voorkomen dat je eerst terecht komt bij verslavingsreclassering.

"Verslavingsreclassering begeleidt u als u verslaafd of risicogebruiker bent en u bent opgepakt. We proberen te voorkomen dat u opnieuw het criminele pad op gaat. Als u een veelpleger bent, proberen we met u dat patroon te doorbreken, zodat u niet steeds opnieuw terugvalt in crimineel gedrag. "

"Vaak is de begeleiding van Verslavingsreclassering verplicht. De Rechterlijke Macht (rechtbank en Openbaar Ministerie) en de Dienst Justitiële Inrichtingen kunnen eisen dat u begeleiding van Verslavingsreclassering krijgt. Er zijn verschillende soorten begeleiding. "

*websitehttp www.novadic kentron.nl/default.aspx? DocumentID=6771977f-7f3c-4b66-b754-0d5643183bb6

Dan is er ook nog bemoeizorg voor zorgmijders.

Ik ga de mogelijkheden aftasten..

Wat in ieder geval erg leuk is; ik krijg veel positieve reacties van verschillende zorginstellingen. Mooi, want ik wil (later...) graag (deels) richten op de geestelijke gezondheidszorg.

Wordt vervolgd ...

Afwezig

In mijn foto's is de hoofdpersoon altijd afwezig. Er bestaat alleen een omgeving die iets over hem zegt. Ik zat laatst in een café met een vriend. Hij raakte in een gesprek dat naar mijn beleving wel twee uur duurde. Het ging over van alles, politiek geloof ik. Ik weet het niet zeker want mijn gedachtes dwaalden af naar andere dimensies. Ondertussen waren de tafelgenoten voor mij verdwenen en bleef er van mij een koffiekopje over. De gesprekspartner van mijn vriend probeerde mijn aandacht te trekken. Ik knikte.

Mark Manders

Room, Constructed to Provide Persistent Absence
Toronto, 29 januari 2002

Marije Langelaar: In de kamer die je hebt gereconstrueerd in Toronto valt mij vooral de bijna beangstigende klinische afwezigheid van een bewoner op.
Mark Manders: Ja, ik wilde een kamer maken waar je doorheen kunt lopen zonder dat je er echt in aanwezig kunt zijn. Alsof de kamer alleen maar van een afstand te bekijken is, als in een etalage. Alles in deze kamer wijst op de aanwezigheid van een bewoner, maar tegelijkertijd voelt het of er in deze kamer alleen maar afwezigheid kan bestaan.
Deze kamer bestaat uit woorden die zijn omgebouwd tot afstandelijke voorwerpen waarin de bewoner zich heeft teruggetrokken. Alle werken in deze kamer zijn gemaakt om een beeld van deze bewoner op te roepen en alle werken zijn ingetogen, maar in hun ingeslotenheid bevindt zich telkens een soort hysterisch gedachtepatroon. De ijzeren stoel bijvoorbeeld is tot stand gekomen door een combinatie van ontwerpprocessen uit de afgelopen eeuw die zo ver zijn doorgevoerd en opgestapeld totdat er een stoel ontstond die alleen maar uit formele gedachten bestaat die nauwelijks een fysieke aansluiting hebben. De bewoner zit gelijktijdig in elk onderdeel van deze kamer opgesloten, en komt telkens vrij als de voorwerpen door een bezoeker gelezen worden.
Deze kamer bestaat natuurlijk uiteindelijk uit gestolde gedachten van mijzelf, precies zoals de menselijke wereld. De straten van Toronto bestaan ook uit gezamenlijk gestolde gedachten. Kijk hoe daar die straatpaal bij dat bord staat. Deze kamer is op precies dezelfde wijze tot stand gekomen als deze straat. Met dat verschil dat wij alleen van buitenaf in deze kamer kunnen kijken, omdat het een kunstwerk is. Dus die kamer en die straat komen overeen in het principe dat ze beide bedachte en geëvolueerde constructies zijn. Met dat verschil dat de straat bij de meeste mensen geen angst of bevreemding oproept omdat wij totaal vertrouwd zijn geraakt met het eigenlijk absurde en complexe beeld van de straat. Ook een verschil is dat de straat in heel de wereld volgens nagenoeg dezelfde wetten tot stand is gekomen. De straat is een geëvolueerde samenvoeging van onnoemelijk veel gedachten en gematerialiseerde beslissingen van een ontelbaar aantal mensen en generaties. De kamers uit mijn zelfportret zijn gebaseerd op de wereld om mij heen, maar zitten zo in elkaar dat zij een beeld oproepen van de binnenwereld van een persoon.

Bron: www.markmanders.org

De Ander centraal

Emmannuel Levinas schrijft het woord: de ander regelmatig bewust met een hoofdletter: de Ander, om het onophefbaar anderszijn van de ander te benadrukken. De Ander kan en mag door mij niet gebruikt worden voor eigen doeleinden en mag nooit aangewend worden voor eigen gewin. Volgens Lévinas is de Ander een weerloos schepsel dat een appèl doet op mijn verantwoordelijkheid. Lévinas bekritiseert het inkapselen van de Ander. Hij spreekt in dit verband over egologie. Egologie is een vorm van denken die het ego, het autonome 'ik' als centrale instantie beschouwt.

Het 'ik' is het centrum, de medemens is belemmering voor de persoonlijke ontplooiing. Daardoor verdwijnt de individuele subjectiviteit

Bron:website; Ontmoetingen in woord en geschrift

Bron: Niet normaal/ Difference on display

Een verzameling uitspraken over een tentoonstelling die ik helaas niet heb gezien, maar die wel inspireren.

Louis Hock: Als kind had hij een buurjongen waar hij enorm tegen op keek. Deze jongen had toevallig maar een been. Resultaat was dat Hock als kind ook probeerde maar ‘een been’ te hebben.

Hock: ook op het niveau van het instituut is Niet Normaal interessant. Het is geen instituut, maar lijkt zich er wel naar te gedragen. De manifestatie kopieert de bestaande machtstructuren maar doet tegelijkertijd iets anders. Ondermijnt deze tegelijkertijd.

Ine Gevers: Niet Normaal is een specifiek Nederlands begrip, niet te vertalen. Belangrijk is de ambiguïteit van Niet Normaal. Verschillen worden niet gelabeld, het gaat niet om wij of zij.

Grigely: ik betwijfel of etiketten (tokenism) echt werken. Het is mooier om verschillen de ruimte te geven zonder dat mensen worden verplicht een label te accepteren om te mogen spreken. Emanuel Levinas heeft in dit opzicht mooie dingen gezegd over anders zijn en verschil. Wanneer we ‘across difference’ kunnen denken kunnen er verbindingen ontstaan die we niet voor mogelijk hadden gehouden. Op die manier kan de huidige normatieve politiek worden bevraagd. Voor mij is Niet Normaal belangrijk omdat de tentoonstelling benadrukt dat het niet om de enkeling gaat, jou of mij, maar om de ruimte die we samen delen.

Bauer: empowerment en het plezier in verschillend zijn krijgt in Niet Normaal veel ruimte, niet alleen het verdriet of de misère.

Er is duidelijk sprake van een specifieke taal die de tentoonstelling als geheel spreekt (exhibition language). Het is evident dat de tentoonstelling gaat over structuren van verschil en controle, het geeft je gereedschap (tools) om hierover na te denken.

Het gewicht van deze tentoonstelling laat zich kennen in de productieve zin van het woord. De tentoonstelling is een processor van een nieuwe manier van kijken/begrijpen.

De Fransman

In een eerdere "brainstorm" dacht ik aan de Fransman; mijn wat vreemde huisgenoot in Japan. Ik begreep hem pas jaren later (toen ik met Freud bezig was..). Een man leidt aan smetvrees; zijn leven wordt beheerst door angst voor bacteriën. Aangezien ik met de microwereld bezig was,,,
Hij komt de deur niet meer uit en leeft in een huis waar hij alles obsessief schoonmaakt en alles afdekt. Overal ziet hij die krioelende beestjes. Voorwerpen pakt hij vast met knijpers en latex handschoentjes. Alles word verpakt.
Ik ga me in zijn situatie inleven en verbeelden wat hij mogelijk ziet.

Een dag uit het leven van..

Anonimiteit en trauma

Ik ga anonieme portretten maken van mensen met een trauma. Ik wil meer te weten komen dan de buitenkant van een persoon; ik wil in iemands hoofd kruipen om te zien wat er in om gaat. Ik wil de buitenkant weglaten en de beleving (en/of uiting) associatief weergeven. Zonder dat ik het weet kom ik mensen tegen met een trauma, maar het is voor mij onzichtbaar. Dat sluit mij buiten. Deze vertrouwelijke informatie word alleen met vertrouwenspersonen gedeeld! Vandaar de associatie met de casus van Freud en het dilemma.

Nieuwe opdracht

Zo, ik wilde de vorige periode toch even afsluiten met beeld. Dat is dat! Ik heb zin in de nieuwe opdracht. We mogen eindelijk een vrij project gaan doen. Ik kies voor de opdracht (wel in de wetenschap dat ik de volgende keer nog een kans heb om te kiezen voor vrij werk)... Het lezen van de opdracht gaf me meteen al inspiratie. Portretten van mensen met een trauma; de fictieve opdractgever heeft speciaal mij gevraagd aan de hand van werk dat hij van mij kent; een uitdaging en geeft meteen al een gevoel van zekerheid. Mijn onderzoeksvraag hierbij is; kan ik een portret maken zonder een persoon af te beelden? Ik ga het onderzoeken in eigen experiment en in de geschiedenis van de fotografie en beeldende kunst. Zin in!

Kleiner wordende wereld

Na een goed gesprek met Koos en Ysbrand was me weer duidelijk waar het me nu echt om gaat.
De aanleiding om te kiezen voor nostalgie en vergankelijkheid was de ontmoeting met tachtigplussers in de thuiszorg in Den Haag. Het waren allemaal mensen die mij vertelde dat ze geen contacten meer hadden met andere mensen. Hun leven speelde zich letterlijk af binnen die vier muren. De foto's en herinneringen speelden een grote rol in hun dagelijks leven. Een kleine wereld dus, maar ook een binnenwereld van gedachten. Dit is waar het mij om gaat. De mensen die ik nu heb ontmoet voldoen niet aan dit beeld, ze staan nog veel voller in het leven, ze ontmoetten ook veel mensen in de flat. Er is veel activiteit. Op zich een hele geruststelling, want ik had ook graag gewild dat die mensen die ik in Den Haag ontmoette zo zouden leven. Maar, ik zou dat thema niet gekozen hebben op dit moment. Dat vraagt om een hele andere benadering.
Er zitten wel meer kanten aan het thema waar ik mee verder kan. Dat de wereld kleiner word op die leeftijd is een feit. Men word minder mobiel en de mens word steeds meer individualistisch. Men krijgt ook meer verleden dan toekomst. Ik kan me gewoon blijven richten op de herinneringen en op de leefruimte.

Vergangkelijkheid

Nostalgie werd voor het eerst in 1678 beschreven. Er was toen in een Bazels geschrift sprake van een onbestemde zucht naar het vaderland, die aan melancholie verwant zou zijn.

Het gevoel lijkt veel op dat van heimwee.

Nostalgie wordt nu geassocieerd met herinneringen uit vervlogen tijden, de "goede oude tijd".

Er is ook een algemene tendens op het verleden terug te blikken alsof "het vroeger beter was". Deze nostalgie is meestal enkel gericht op een geromantiseerd beeld van het verleden en focust doorgaans slechts op enkele details of bepaalde dingen die tegenwoordig anders zijn in vergelijking met toen. De persoon grijpt hiermee terug naar een tijd die voor hem overzichtelijker en beter te begrijpen was. (wikipedia)

Stads archief Breda

Thema: vergankelijkheid/ nostalgie

Het onderwerp waar ik me op ga richten zijn mensen, dingen en gebouwen in Breda die vaak niet meer voldoen aan de eisen van de tijd, ze zijn waardevol omdat ze dragers zijn van geschiedenis.

De levens-verwachting van een mens in Nederland is gemiddeld 80 jaar. Er zijn in Breda veel gebouwen die er al generaties lang staan, zoals het kasteel van Breda die in 1350 gebouwd is (moet je nagaan die staat er al 659 jaar). Tijden lopen door elkaar heen. Alles wat beweegt is vergankelijk. De mens; de natuur. Wat achterblijft zijn bijvoorbeeld gebouwen met een geschiedenis of het interieur. Een stoel staat ook stil, die heeft net als het gebouw veel meegemaakt in zijn leven.

Beoordeling achter de rug :)

Vaarwel Katendrecht! Dit zijn enkele spreads uit de katern Katendrecht. Ik ga binnenkort een aangepaste versie maken, die kan ik dan meteen aan mijn vader kado geven. Ik was het helemaal eens met de geleverde kritiek; ik ga het found footage gedeeltelijk aanpassen; met minder is het verhaal ook verteld, en sterker! De foto waarop ik het "dek" schrob viel weg tussen de opsomming, die mag groter. Ook heb ik de neiging om me in de laatse fase te laten verleiden door esthetiek boven inhoud, terwijl ik heb gefotografeerd en vezameld op inhoud. Toch heeft het me voor de fotografie een 8 opgeleverd, en voor de grafische vorm van het boekje een 7, en de found footage is ook gewaardeerd met een 7.

Vaarwel

Een gezin aan de wal en de communicatie met een man op zee. Ik wil spelen met de tijd. De man is vertrokken in een tijd dat Katendrecht nog een bruisende haven was; er was veel bezigheid op de kade en zeemansgezinnen woonden op de Kaap. Toen de man echter terugkeerde van zijn lange reis, bleek Katendrecht veranderd. Zijn gezin was nergens meer te bekennen, er waren geen aanknopingspunten meer uit het verleden.

Of

Vaarwel
Een zeeman aan de wal ; de laatste zeeman van Katendrecht? Hij woont in een huis ingericht als kajuit vol met herinneringen. Hij woont alsware in een schip dat voor eeuwig aan anker is.

Wachten op/ verlangen naar ..

De laatste zeeman

Heimwee naar de horizon (leuk boek over romantiek en tragiek van het zeemansbestaan)

'de 75 jarige Karsen heeft de ouderwetse zeemansromantiek nog in haar volle glorie meegemaakt. Karsen heeft zijn appartement ingericht als scheepshut'.

'Achter de horizon ligt iets heel interessants, maar daar eenmaal aangekomen was het weer normaal'

'Een klein wereldje dat zich verplaatst over de hele aardkloot'

'De verhouding met thuis is een gevoelige kwestie voor de zeeman. Zeevarenden zijn altijd lang van huis. In de periode dat ze op zee zijn draait het gezin gewoon door. Als pa thuis komt, hartstikke leuk, maar hij is ook inbreker.

?

Verwarring, ik vind het niet werken; alles bij elkaar is het een rommeltje, een verzameling van allemaal herhalingen. Het zijn losse flodders en ondertussen vertel ik niet het hele verhaal. Ik heb een structuur nodig; het verhaal gaat over een Gallileo die zijn tijd verblijft binnen muren met zijn uitstapje naar het helal. Een rijke wereld; een uitgestrekte wereld tegenover de muren en grenzen van een huis. Waar ben ik nu? Ik heb foto's gemaakt van spullen die binnen een huis te vinden kunnen zijn; zo gefotografeerd dat het lijkt alsof ze rechtsreeks uit de ruimte komen. Dit had ik in het begin bedacht te gebruiken om deze twee werelden aan elkaar te koppelen zodat dit de allesomvattende leefruimte uitbeeld.
Wat heb ik nog nodig? Een plaats, een telescoop en een persoon.

lesje sterrekunde

Bevindingen;
Vrijdag heb ik een lesje sterrenkunde geleerd. Op zich een leuke ontdekking is dat ik het niet kan begrijpen omdat het niet tastbaar is. Ik kan de stof niet vasthouden of vergelijken. Hetgeen op de foto komt te staan kan niet met het oog waargenomen worden; het onzichtbare word hier letterlijk zichtbaar gemaakt. Ik vind het moeilijk te geloven wat ik zie op de foto's. Planeten in de kleur van kauwgomballen. Het is voor mij een soort wereld die niet bestaat, of in ieder geval heel ver bij mij vandaan.

Het proces voorafgaande, tijdens en na het fotograferen van een ster of een planeet kan vergeleken worden met vissen.

Zoals Adamo; een klein verhaaltje over een man die kijkt naar sterren. Een kleine unieke wereld.

place/ space bijschrift

De serie zal waarschijnlijk bestaan uit foto's gemaakt door "Galileo" ; de ruimte die hij ziet (beleefd), en ik zal foto's maken van de ruimte waarin hij leeft (de plaats) met zijn grenzen, het geheel wil ik in elkaar over laten vloeien tot 1 wereld door te zoeken naar kenmerken uit de ruimte in de beperkte ruimte, zoals hieronder een experiment; links is het helal gefotografeerd door een astronoom, en rechts een computerbeeldscherm met stof, gefotografeerd door mij. Ik wil ook een portret maken van Galileo. Ik moet hem nog bellen..

Een ander idee/ Galileo Galilei

"Nicolaus Copernicus (1473-1543) zei als eerste dat niet de aarde maar de zon het centrum van het heelal is. Galilei schreef boeken waarin hij bewees dat de aarde en andere planeten om de zon draaien en dat Copernicus dus gelijk had. De baas van de katholieke kerk, paus Urbanus VIII, was niet blij met Galilei’s boeken. Galilei moest in 1633 voor de rechters van de kerk verschijnen. Zijn boeken werden verboden en Galilei werd veroordeeld tot levenslang huisarrest. Hij moest tot zijn dood in 1642 thuis blijven en mocht niet meer naar buiten."

(Citaat uit Sterrekunde voor kids; De telescoop van Galilei)

Dit vind ik ook een interessant uitgangspunt; iemand die zich bezig houd met het allesomvattende word opgesloten in eigen huis, een mooi spel tussen place en space waar we het over hebben gehad bij de filmtheorie donderdag. Ik vind dit interessant. Een persoon die het allesomvattende kent en ziet, maar leeft in een beperkte ruimte zoals Galileo. Wat voor mensen zijn astronomen?
Ik denk meteen aan iemand.... Ik moet nog even kijken of ik hem er bij ga betrekken of dat ik het gegeven als uitgangspunt neem.

Ik zou ook iets kunnen doen met internet en het digitale leven. Mensen, vooral jeugd leeft steeds meer buiten de werkelijkheid. Dat is voor mij ook een zwart gebied.

verdwalen

Veel is mogelijk; een gebied in Midden-Delfland zou een optie kunnen zijn; een jong aangelegd natuurgebied waarvan ik het verleden niet ken. De toekomst kan ik raden; de natuur zal uitgroeien tot volwassen natuur. Het zal steeds meer op echte natuur gaan lijken. Nu hoorde ik dat de toekomst er wel eens heel anders uit zou kunnen gaan zien; plannen voor een snelweg, en daarover heftige discussies..
Op zich leent het zich wel voor deze opdracht; het gebruiken van bestaand archiefmateriaal kan me verder brengen naar het verleden.. maar wil ik dit? Ik ben vandaag even kwijt waarom ik dit een leuk onderwerp vond, dus dat ga ik direct even uitzoeken;

Waarom evt. dit gebied/onderwerp? Het nep-natuurverschijnsel is interessant; het maakbare; het (zwarte?) gat tussen wat echt is en wat als echt aangenomen word. Is dat natuur? Is dat een boom in de oorspronkelijke vorm of op de oorspronkelijke plek? De oorsprong van de natuur is voor mij eigenlijk onbekend; ik kan er over lezen en aannemen, maar de oorsprong ken ik niet. Ontwikkeling van natuur door geëvolueerde mensen. Wat doet het met de mens die van de oorsprong zeker nog iets in zich heeft dat soms volgens mij wrikt met hetgeen niet oorspronkelijk is. Ik dwaal af..dit is te veel omvattend.

Nog wat gedachtengangen;

Ingrepen in de natuur; Een orgaantransplantatie komt trouwens wel erg in de buurt van het aanleggen van een natuurgebied, want dat is ook niks meer dan een boomtrans"plant"atie. Of is dit domesticatie?

Domesticatie (van het Latijn domus, huis) is het proces waarmee de mens dieren en planten door selectie en fokken zodanig van eigenschappen verandert dat deze steeds meer aangepast raken aan het leven dichtbij en in dienst van de mens.

Ik word gek, ehm gaat dit te ver? Heeft het zin om hier over na te denken? En allerbelangrijkst; heeft dit ook maar iets met het zwarte gat te maken? Dat is tenslotte de opdracht..

Montage

Monteren is een vak apart.

Ik heb nu een paar pogingen gedaan, er zit wel een beetje vordering in, maar ik kan er niet echt tevreden over zijn omdat ik gewend ben aan mijn technische kennis van fotografie. Ik kan me eigenlijk niet neerleggen bij de technische imperfectie van het filmpje dat ik gemaakt heb. Om die ontevredenheid te bestrijden ga ik zeker de komende drie jaar investeren in filmen, en montage (naast mijn fotografie). Gelukkig wil Koos me een handje helpen donderdag, dus wat montage betreft vertrouw ik het.

Als ik verder ga met film let ik op;
- Standpunt, van te voren bepalen
- Kiezen voor een vast brandpunt
- Eerst observeren zonder camera
- A.d.h.v observatie standpunt bepalen
- Goed weten wat ik wil vertellen en hoe ik het wil vertellen/ vormgevingskeuzes.
Als ik deze punten navolg heb ik denk ik ook minder moeite met monteren.
Ben benieuw naar donderdag..

Park Zorgvliet

Ik ben nogmaals naar het kleine parkje geweest met Adamo. Deze keer was het er erg druk. De aanwezigheid van de mensen beïnvloedde zijn gedrag. Er was geen rust meer voor blaadjes. Ik heb deze keer wel op statief gefilmd. Dit zorgt voor meer rust in het beeld.
Vandaag zijn we naar Zorgvliet gegaan. Wat Adamo het liefst wil is dat moeder op een bankje gaat zitten (liefst elk bankje) zodat hij zijn gang kan gaan; snuffelen en voelen aan de blaadjes, takjes en bomen. Hieronder staan wat beelden. Ik heb toch nog steeds meer met fotografie dan met film want ik ben tevreden met de nu uitgeknipte beelden. Wat de film betreft weet ik nog niet wat ik er van terecht moet brengen. Ik heb nog steeds geen tastbaar beeld op de computer staan, door een technisch gebrek..

21/12/08 na de bespreking

De bewegingen van Adamo observeren lijkt mij een goed idee. De vergelijking met dieren die een patroon hebben waarin ze bewegen lijkt mij een mooi vervolg op mijn vooronderzoek. Ik ga aan de hand van de observatie kijken of er een patroon te ontdekken is. Mijn volgende stappen om te zetten zijn afspreken met Moeders en duidelijk maken wat ik wil.
En een goede tip van Koos over het filmen; van tevoren een plan maken wat je filmt; keuzes maken is erg belangrijk. Daarnaast dient de observatie ook om te weten waar ik moet staan met de camera (en statief). Ik moet mijn plek innemen en er op vertrouwen dat ik op de goede plek sta (a.d.h.v observatie).
Goed; ik neem een vast brandpunt (voor elk shot?). En ik wil me ook veel dichter bij de gebeurtenis bevinden (het voelen aan de blaadjes). En de blaadjes en de takjes zelf.

Daarnaast maak ik een fotoserie over zijn gedrag thuis; graag richt ik me op aanraken, maar dat laat ik nog even los. Ik moet wel letten op hoe de twee zich tot elkaar verhouden (binnen en buiten) en hoe ze zich verhouden tot het onderwerp.

Adamo

Ik heb de eerste stap gezet, verder met het onderzoek, maar dan eindelijk met beeld. Ik heb vandaag Adamo gefilmd. Heel mooi hoe hij op zoek gaat naar bomen, takken en blaadjes om aan te raken. De geluiden die hij maakt zijn bijna dierlijk. Hij praat niet.

Ik wil verder met de zintuigen en dan misschien in combinatie met mijn eigen nieuwsgierigheid naar zijn wereld. Hij lijkt soms op te gaan in dingen, ik probeer te zien wat hij ziet. Ik wil daarmee mijn vraag beantwoorden; wat ziet hij wat wij niet zien?

Ik denk dat mensen met een verstandelijke achterstand of bijvoorbeeld baby's of dieren gewoon dichter bij hun natuur leven. Gek genoeg ben ik daar jalours op.

Maar goed, alles mooi, behalve wat ik gefilmd heb. Ik kan niet filmen; ik ben fotograaf, ik zoom in, zoom uit, zoek elk moment een nieuw kader, ik denk steeds dat het maar gaat om 1 moment. Help! Hoe moet ik in bewegend beeld denken?? Ik snap ook pas wat ik gefilmd heb nu ik het tot stilstand heb gebracht door foto's te maken van het schermpje van m'n filmcamera (die om gekke reden niet met mijn computer wil praten.)
Word vervolgd..

C 15/12/08 Post modern ?

Op een dag besloot hij zijn voeten te volgen, zo komt hij haar toevallig tegen in Brugge. Samen zwerven ze als rovers en geliefden doorheen de stad en het park, tot zij in het water valt, of springt? Ze verdwijnt, en hij ook.

Hij is de jongen met de vleugels die uit z’n schouderbladeren schieten, misschien wel een soort Icarus; zij het betoverende meisje onderwater, mogelijk zelfs een echte zeemeermin. Een derde volgt hen op de voet: de wantrouwige kleurenvanger of de lijmstokman, die in z’n bijenkorf alle kleuren van de hele wereld verzamelt. Zij heeft de laatste kleur in haar bezit, die wil de kleurenvanger koste wat het kost bemachtigen, om dan als ultieme bevrediging zijn kleurencollectie te vernietigen.

Ik kan beginnen, het is wel een dik boek, maar hij lijkt me leuk, dus dat moet me (met lezen althans..) niet te veel moeite kosten. En ik heb hier en daar al post-moderne aspecten ontdekt; zoals verwijzingen naar mythologie, metaforen, een sprookjesachtige tekst..
Ik heb er zin in.

12/12/08 Daarover dus..

Kind zijn/ voelen/ warmte/ genieten/ ervaren/Rust/ geen oordeel/ (nest) warmte.

Deze aspecten vond ik terug in de snoezelruimte voor dementerende bejaarden waar een zachte ondergrond zorgt voor warmte en geborgenheid, geluidjes zorgen voor rust, en objecten met verschillende vormen en structuren wekt nieuwsgierigheid, zoals bij een baby in een bedje met knuffelberen en een muziekdoosje. (een zelfde soort staat van zijn?). Een dergelijke ruimte biedt rust, zintuigelijke prikkelingen (licht, vorm, relief, kleur), geborgenheid, waarde. Na je kindertijd "mag"je niet meer knuffelen, en alles aanraken om je heen vind men ook maar raar, ruiken aan een bloem mag nog wel, dat is normaal.

Rustig worden/ bewust worden.

Ik wil een verwijdering laten zien van onze kinderlijke nieuwsgierigheid. Ergens heel aandachtig naar te kijken? Voelen wat je ziet. Genieten van een geur, genieten van een structuur.

Adamo is een kind van11, hij praat niet. Bijna elke dag maakt hij een wandeling met zijn moeder in het park; steeds dezelfde route. Er is 1 moment in de wandeling waar moeders gaat zitten op het bankje en Adamo met zijn blik gericht op een struik, aandachtig kijkt hij naar de blaadjes. Hij gaat op in een wereld die gaat over groen. Misschien is het mooi om dit te filmen, gemengd met zijn beleving door mij gefantaseerd. En dat te combineren met het voorbijgaan. Al die mensen die niet aan die struik snuffelen. Die hem laten voor wat hij is..terwijl Adamo hem niet kan missen.

Lichamelijk genot en de oorsprong van geweld Door James W. Prescott

Affectie

Risico is dat kinderen minder geknuffeld worden dan ze nodig hebben. Aanraking is van vitaal belang.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw deed de psycholoog Harlow een experiment met jonge aapjes. Hij liet de aapjes opgroeien bij surrogaatmoeders, één van ijzerdraad en één bedekt met badstof. De helft van de jonge aapjes kon zichzelf voeden door aan een tepel van de draadmoeder te drinken. De andere helft van de aapjes had een moeder van badstof. Een opvallende uitkomst was dat alle aapjes gehecht waren aan de badstof moederaap en niet aan de ijzerdraad moeder. Melk was minder belangrijk dan “troost”. Aapjes hebben behoefte aan liefde en genegenheid. Harlow redeneerde dat baby’s iets van dit instinct hebben overgehouden en dus ook aan aanraking en liefde nodig hebben.

Met een knuffel per dag gaat criminaliteit overstag is de Nederlandse vertaling van het artikel "A cuddle a day can keep a life of crime at bay" van Kirsty Walker (Express Newspapers, 18-01-2000):

“Kinderen die in hun jeugd niet geknuffeld worden lopen het risico tot gewelddadige volwassenen op te groeien. Recent onderzoek heeft uitgewezen dat ouders die hun kinderen lichamelijke affectie onthouden, hen emotioneel en lichamelijk schade toebrengen."

“Door liefdevol aanraken maakt men het hormoon oxytocine aan. Daardoor neemt de hoeveelheid adrenaline af”, aldus Sluijter, schrijfster van het boek Aanraken een levensbehoefte.

Kinderen en knuffelen

Kinderen knuffelen graag. Kinderen hebben intimiteit nodig om zich evenwichtig te kunnen ontwikkelen, ook intimiteit met volwassenen hebben zij nodig. Dat dit verdacht geworden is, is dus niet zonder risico’s. Niet alleen voor de ontwikkeling is knuffelen belangrijk, ook voor een goede hechting met de ouders. Een hechtingsstoornis, ook wel Geen Bodem Syndroom genoemd, kan mede ontstaan door een gebrek aan intimiteit. Dit komt vrij veel voor bij adoptie- en pleegkinderen, omdat deze kinderen in een vroege kritieke periode zijn afgestaan door hun biologische ouders en geen goede band hebben kunnen opbouwen met een volwassene.

Tegenwoordig wordt er weer meer aandacht geschonken aan het belang van het aanraken van het kind, met name babymassage komt op. Massage heeft veel voordelen voor de ontwikkeling van het kind. Onder andere zou het de neurologische ontwikkeling bevorderen, het immuunsysteem verbeteren, de baby helpen te ontspannen, en een goede slaap bevorderen. De Nederlandse consultatiebureaus bieden cursussen aan voor babymassage.

Lief

De kinderen zelf lijken geen problemen te hebben met aanraken. In 1997 had Lieke Gijzel, onderwijzeres van groep 3, een jongetje in de groep die steeds op schoot kwam zitten, haar wilde zoenen. “Ik vind jou zó lief, juf”, zei hij dan. Lieke Gijzel: "Ik heb dat maar een beetje afgehouden. Ik zei: ik heb er al één van je gehad hoor, vandaag, en dat was dan ook zo. Maar steeds als hij bij me in de buurt was, sloeg de liefde hem om z'n hart."

Zintuiglijke ontbering

De wisselwerking tussen genot en geweld is veelzeggend, omdat bepaalde zintuiglijke gewaarwordingen tijdens de vormende periode van de ontwikkeling van een persoon een neuropsychologische aanleg voor geweldzoekend of genotzoekend gedrag zullen creëren. Ik ben ervan overtuigd dat verschillende abnormale sociale en emotionele gedragsvormen die het resultaat zijn van wat psychologen 'moederlijk-sociale' ontbering noemen, dat wil zeggen een gebrek aan tedere en liefdevolle aandacht, in feite veroorzaakt worden door een unieke vorm van zintuiglijke ontbering: somatosensorische ontbering. In de term somatosensorisch zit het Griekse woord voor 'lichaam' (soma). Ze refereert aan de sensaties van aanraking en beweging van het lichaam - anders dan de zintuigen voor licht, gehoor, reuk en smaak. Ik geloof dat de ontbering van lichaamsaanraking, lichamelijk contact en de beweging van het lichaam, de hoofdreden is voor een aantal emotionele storingen zoals depressie en autistisch gedrag, hyperactiviteit, seksuele afwijkingen, drugsgebruik, geweld en agressie.

Deze inzichten zijn hoofdzakelijk afgeleid van het gecontroleerde laboratoriumonderzoek van Harry F. en Margaret K. Harlow van de Universiteit van Wisconsin. De Harlows en hun studenten scheidden babyaapjes bij de geboorte van hun moeder. De aapjes groeiden alleen op in kleine kooien die in een grotere dierenkolonie stonden, waar ze sociale relaties met de andere apen konden ontwikkelen doordat ze deze konden zien, horen en ruiken, maar er niet door aangeraakt of bewogen konden worden. Deze en andere studies tonen aan dat het de ontbering van lichamelijk contact is - en niet de ontbering van andere zintuiglijke waarnemingen - die de grote verscheidenheid aan abnormale gedragingen veroorzaken die zijn waargenomen bij deze geïsoleerd opgevoede dieren. Het is goed bekend dat menselijke zuigelingen en kinderen die gehospitaliseerd of geïnstitutionaliseerd werden gedurende langere perioden waarbij ze weinig aangeraakt en geknuffeld werden, een vrijwel identiek gedrag begonnen te vertonen, zoals met het bovenlichaam heen en weer schommelen en met het hoofd tegen de muur bonken.
-----------------------------------------------------------------------------------------

snoezelen en dementerende ouderen

Snuffelen: staat voor primaire activering. Vooral gericht op basale zintuigelijke waarnemingen als beleving van licht, geluid, geur, smaak en alles wat voelbaar is. Een eerder actief gebeuren met verkennend karakter. Het trefwoord is verwondering.

Soezelen: staat voor overgave aan een warm en behaaglijk gevoel van rust, ontspannen zijn. Een meer passief gebeuren vergelijkbaar met nestwarmte of geborgenheid in de moederschoot. Het trefwoord is veiligheid

Een snoezelruimte porobeer ik te benaderen, maar het lijkt er op dat mijn poging niet zal slagen, altans niet binnen de gegeven tijd.
Ik wil me wel bezig houden met het zelfde gevoel. Het gevoel van nestwarmte, aanraking en waarom dat zo belangrijk is voor een mens.

Presentie zonder beeld...

Deze beelden te samen met een filmpje van Jesper Just, dat was de bedoeling zaterdag. Ik had een opslag- probleempje.. Stom..

Dit zijn ze dan. Een vondst van beelden varierend van Narcisme, pijnlijk genot, lichamelijk contact, opgaan in de sport of sexueel contact. Jezelf verliezen in een obsessie voor eten/ een geboorte die de kijker in verwarring brengt, want duidt de uitdrukking van het gezicht van de vrouw op pijn of genot. Het weglaten van de daadwerkelijke situatie is interessant. Zo ook de uitdrukking op het gelaat van de sporters. Ik vind de mooiste genot het meisje met gekrulde armen, heel puur!

ja..bijna

Daar zijn dan mijn stillevens. Ik heb lol gehad dinsdag ochtend- vroeg op straat tussen de rommel. Ik kan het iedereen aanraden! En tenslotte een goede manier om toch stiekum hier en daar een turk uit te lichten met de flits, onbedoeld, maar wel leuk voor de volgende keer.
Het ging alsvolgd; Ik heb op de stoeprand van een parkeerplaats een set gebouwd met een flitsparaplu en de Metz. Tussen 2 outo's zat ik verscholen, ik deed alsof ik het stilleventje op de stoeprand fotografeerde, en dan flits; staan ze er mooi op!

nieuw hollands

Het verdwijnen van de Hollandse cultuur in de Schilderswijk aldus. Wat zijn de ingredienten van de Hollandse cultuur? Vrijheid van meningsuiting, feminisme, koffieshops, hollandse kunst, muziek, voedsel, architectuur, literatuur, religie, taal.

100 x100
In de 100 bij 100 introduceer ik de buurt; het gaat hier nog niet zo zeer om de mensen, maar meer om de omgeving waarin ze leven.
Wat moet er in deze beelden te zien zijn?
Een Hollands stadsgezicht met een aspect van de nieuwe cultuur.

Wat is hier het "conflict"? oud hollands beeld/nieuw hollandse invulling

10x10
Hierin wil ik de mensen laten zien die in de schilderswijk leven.
Portretten van bewoners op afstand. Misschien kan ik de portretten tonen in combinatie met een gesloten raam.
Ik wil hiermee de ontoegankelijkheid van de allochtone bewoner in de wijk aansnijden.
Wat is hier het conflict? verdektheid, geslotenheid in "contrast" met de openheid/vrijheid van Nederland.

1x1
Het stilleven gemaakt uit huisvuil.

tulpen uit

Comeback van tulp in land van herkomst

ISTANBUL - Jarenlang heeft Turkije tulpen, nota bene het symbool van de Osmaanse Sultan Ahmet III, uit Nederland geïmporteerd.

Turkije, het land van herkomst van de tulp, heeft echter een tegenoffensief ingezet en is zelf begonnen met de bollenteelt. Het resultaat is te zien in de metropool Istanbul.

Net als vierhonderd jaar geleden bloeien de tulpen in overvloed in de paleistuinen aan de oevers van de Gouden Hoorn en in de parken van de stad.

Voor moslims symboliseert de tulp Allah, omdat de Arabische letters voor het woord Laleh (tulp) en Allah hetzelfde zijn.

morgen het stilleven

Ik ga morgenochtend vroeg op pad, op 10x10 meter ga ik stilleventjes zoeken/vinden/samenstellen.
In de wijk blijft er altijd ontzettend veel troep achter op straat, ik vind dit staan voor armoede, verspilling en vergangkelijkheid. Ik ga dieper in op de inhoud van het vuil en hoop dat ik iets vind.

Symboliek van de stillevens uit de 17e eeuw? Kostbaarheden, zuidvruchten; Rijkdom/weelde.
Haring, brood, bier; zuinigheid, overdaad.
Schedels, gedoofde kaarsen, verwelkte bloemen, vergane boeken, omgevallen glazen; zinloosheid van aards bezit.
Bijbelse verhalen; rozenkrans, kroon, wierrookvat, vis.

Meer van de Schilderswijk

10x10

Het idee voor de 10 bij 10 meter is ontstaan uit een soort angst om de harde wereld weer onder ogen te zien.. Ik was dus binnnen in huis toen ik reageerde op een gebeurtenisje...
Misschien is het handig om te vertellen dat ik zelf ook in de schilderswijk woon. Ik woon in een hofje middenin de wijk. Het hofje waar ik woon is omsloten door muren, en is afgezet met prikkeldraad.. welkom! Nou er is geen poort, dus kan iedereen het hof betreden. Er zijn aan twee kanten uit/in gangen, dus vormt het hof ook een soort doorloop voor voornamelijk spelende allochtone kinderen. (dat is niet zo moeilijk, want daar zijn er immers 85% van in deze wijk). Ook grappig om te vertellen is dat het hofje waarscheinlijk die andere 15% inwoners betreft: de hollanders.
Ik was dus al thuiszittend geinspireerd om naar mijn camera te grijpen toen er twee luid sprekende jongeren op mijn "tuin" bankje pal voor mijn raam gingen zitten. Ze zagen het blijkbaar, gefixeerd dat ze zijn op spionnen. En gingen vlug weg. Ik zette mijn camera alvast goed voor het geval dat ze boos terug kwamen, prachtig zou dat zijn, twee gebalde vuisten voor mijn raam, helaas. Toch bracht dit mij op een idee om iets te doen met Vermeers doorkijkjes, wat mij de mogelijkheid geeft om te gluren. En het gefixeerd zijn op camera's van deze jongens.

Toch de Schilderswijk

Dat was al eerder besloten.
Lopend, met de camera in de hand probeer ik me niet weg te laten jagen. Ik word nageroepen; 'ben je van de politie?' Ik antwoord dat ik dan niet met een camera zou rondlopen, en dat ik geen kwaad in zin heb, 'ik fotografeer alleen maar de omgeving, kijk maar', ik laat een boom zien met mooi licht.
Een poging om met medewerking van de mensen foto's te maken is ook gedaan, maar helaas stuit ik op een afstand. Ik besluit toe te geven aan de afstand tussen mij en mijn omgeving. Dit is tot nu toe het resultaat van mijn afstandelijke relatie met de Schilderswijk.

Florencia versus Greve te Den Haag

Ik ben deze week lekker aan de slag gegaan met de 100x100. Ik heb mijn ideetje (eventjes) van tafel gegooid om de Schilderswijk ten doel te nemen. Dit is voor later. Mijn oog is al lange tijd gericht op Florencia; een Italiaans ijs en koffie huis in Den Haag; erg leuke plek. De bezoekers zijn voornamelijk mensen met een laag inkomen, en de oudere Hagenezen die er al hun leven lang op de koffie komen. Maar ook "normale" mensen zijn er welkom om een ijsje te komen eten. Florencia is bijzonder door de bezoekers, maar ook door de echte (Italiaanse??) koffie die gemaakt word in een ouderwetse koffieketel waarin hij volgens mij gekookt word. En dat voor een euro. Ik kom vaak een kopje koffie drinken bij Florencia; mensen en voorbij rijdende fietsjes kijken is daar goed te doen.
Tegenover Florencia zit cafe Greve; dit is meer glossy. Greve word hoofdzakelijk bezocht door zakenlui (in pak), en de meer gangbare mens met een gemiddeld tot hoog inkomen. Ik kan bij bijde wel terecht, maar voel me meer op mijn plek bij Florencia. dit lijkt me trouwens een leuke invalshoek voor de 10x10 of 1x1. Hoe sta ik tegenover de plek? Hoe verhoud ik me tot? Hmm..?

Karin den Dekker

Blogarchief

Over mij

Ethologie// autisme

Verwonderingen

Verwonderingen II

Verwonderingen

Gerard

Adamo 2012

Adamo

Adamo

Even tussendoor: Eiland// Autisme// Oliver Sacks

Even tussendoor....Super tourette

Zonsondergang

lijnen

'de ziekte van overmaat'

Even tussendoor; waddenzee

Eten enzo

hyperfocus

3 minuten

concentratieproblemen

Droomopdracht:

Waar woon je vroeg hij aan mij

Waar ben je?

huis

Pinheadsculpture

Expositie geslaagd!

Scriptie aan de muur

Scriptie

Terra incognita

crisisdienst, dramatherapeut, sociotherapeut

Therapeut psychomotorisch en muziek

Arts, psychiater, Spv-er

Geven en nemen

Verzwolgen IV

Zomaar interessant : 'Xxodd'

TEST TEST TEST

IDEE TEST/ DEUR

Stoel II

Proef 2/ Vrij project

landschappen Vught

Hendrik

Maria

Evert

"Verslaafd" slaaf van de genoemde hartstocht

Egosyntoon

Kritiek punt

Verzwolgen

Vrij project

eerste indruk

crisis

Portret

De eenling

Leegte

Dennett en Sacks (1993) ' een schitterend ongeluk' ,

Afwezig

Mark Manders

Mark Manders

isolatie

De Ander centraal

Bron: Niet normaal/ Difference on display

Fragmenten 2

Mevrouw Cillem is ondeugend

Fragmenten in een vacuüm

Adamo

Introductieweek

Bijstandsmoeder

kolonies

Micobiologisch arts

Klinisch

hagelslag

De Fransman

Tiko de muis

Een dag uit het leven van..

brainSTORM

Microwereld

Chris/ BDD

Nina R

Emmy

Body dismorphic disorder